Γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1861 στην Κίμωλο και ήταν το τρίτο από τα οκτώ παιδιά μιας θεοσεβούμενης οικογένειας. Βαπτίσθηκε Ειρήνη και από πολύ νεαρή ηλικία ξεχώριζε για την ευσέβεια, τη σεμνότητα και την αγάπη της προς την Εκκλησία.
Από υπακοή στη θέλησή των γονέων της παντρεύτηκε ένα Χιώτη ναυτικό ο οποίος λίγο καιρό μετά το γάμο ναυάγησε και πνίγηκε στις ακτές της Μικράς Ασίας. Τότε η Ειρήνη ένοιωσε πώς αυτή ήταν η ώρα της θείας κλήσεως γι’ αυτήν.
Εκάρη μοναχή, από τον τότε αρχιεπίσκοπο Σύρου Μεθόδιο και έλαβε το όνομα Μεθοδία. Από τότε πέρασε τη ζωή της ακολουθώντας με πίστη και αφοσίωση τους κανόνες του μοναχισμού κλεισμένη στο ερημικό κελί της, στο Μέσα Κάστρο, πλάι στον Ναό της Γεννήσεως του Χριστού.
Με εξαίρεση την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής που ο εγκλεισμός της ήταν πλήρης, το κελί της ήταν αληθινό ιερό διδασκαλείο όχι μόνο για τις Κιμωλιάτισσες αλλά και για γυναίκες που έρχονταν από άλλα νησιά έχοντας μάθει για την Οσία με σκοπό να ωφεληθούν πνευματικά απ’ τη διδαχή της, να ανακουφιστούν από τα βάσανα της ζωής και να αντλήσουν απ’ την αστέρευτη πηγή της πίστης, κουράγιο και θέληση, αγάπη, εγκαρτέρηση και θάρρος.
Στις 5 Οκτωβρίου 1908 η «Χριστοφόρα» οσία Μεθοδία παρέδωσε το πνεύμα.
Στις 15 Αυγούστου 1946 οι συμπατριώτες της συνέταξαν και υπέγραψαν ομολογία με την οποία αναγνώριζαν την Οσία «πολιούχο και κηδεμόνα της νήσου και μεγάλη αυτών ευεργέτιδα».
Το 1962 στη θέση του ερειπωμένου κελιού της χτίστηκε μικρή εκκλησία που τιμάται και στο όνομα της Παναγίας Ελεούσας.
Η επίσημη αγιοποίησή της έγινε  από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 17 Ιουνίου 1991.
Στις 5 Οκτωβρίου 1991, ημέρα εκδηλώσεων για την επίσημη ανακήρυξή της σε Οσία, τα ιερά λείψανά της μεταφέρθηκαν και φυλάσσονται πλέον στην «Παναγιά», τον Μητροπολιτικό  Ναό, ιερό και συγκινητικό προσκύνημα για κάθε πιστό χριστιανό.
Η μνήμη της εορτάζεται στις 5 Οκτωβρίου.

Παρά το μικρό της μέγεθος, η Κίμωλος είναι κατάσπαρτη με εκκλησιές. Όχι μια, δυο μα πάνω από ογδόντα εκκλησιές και ξωκλήσια ύψωσε με κόπο και πίστη ο θρησκευόμενος λαός του νησιού.
Πολλές είναι πραγματικά μοναδικές για την αρχιτεκτονική τους αξία, τα τέμπλα και τις εικόνες τους.
Οι περισσότερες από τις παλιές εκκλησίες της Κιμώλου είναι κτίσματα του ΙΣΤ’ και του ΙΖ’ αιώνα και όπως αναφέρουν οι περιηγητές της ίδιας περιόδου, οι ναοί της Κιμώλου είχαν καμπάνες.
Οκτώ εκκλησίες προστατεύονται από το Υπουργείο Πολιτισμού. Μία, η Γέννηση του Χριστού (1592) βρίσκεται στο Μέσα Κάστρο, έξη περιμετρικά του Κάστρου, Χρυσόστομος, Παναγιά του Κονόμου, Ταξιάρχες, Χρυσοπηγή, Σωτήρα, Άγιοι Ανάργυροι και μία, Παντοκράτορας, στο Ξαπλοβούνι.

Είναι άγνωστο ακόμη πότε οι Κιμώλιοι εγκατέλειψαν την αρχαία πόλη που σήμερα βρίσκεται βυθισμένη στην περιοχή Ελληνικά και πότε εγκαταστάθηκαν στο σημερινό Χωριό, ο παλαιότερος οικιστικός πυρήνας του οποίου είναι το Μεσαιωνικό Κάστρο (του 14ου ή 16ουαιώνα σύμφωνα με τους ιστορικούς – ερευνητές).

Το Κάστρο έχει σχήμα σχεδόν τετράγωνο και αποτελείται από δύο συγκροτήματα σπιτιών που το ένα περικλείει το άλλο ενώ στο κέντρο του υπάρχει μια μικρή σειρά σπιτιών και μικρή πλατεία όπου βρίσκεται και ο αρχαιότερος ναός του νησιού, αφιερωμένος στη Γέννηση του Κυρίου και τον Άγιο Ελευθέριο (1592).

Τα σπίτια είναι χτισμένα με τη σκληρή πέτρα της περιοχής (σιδερόπετρα) και φέρουν διακοσμητικές λεπτομέρειες από τόφο (πώρι).  Τα σπίτια είναι 123 συνολικά, διώροφα, μικρά και φιλοξενούσαν άλλη οικογένεια στο ισόγειο και άλλη στον όροφο.

Ο εξωτερικός τοίχος των σπιτιών του Έξω Κάστρου αποτελούσε ταυτόχρονα το αμυντικό τείχος του οικισμού και για τον λόγο αυτό δεν είχε πόρτες και παράθυρα εκτός από κάποια μικρά ανοίγματα σε μεγάλο ύψος. Σήμερα στην εξωτερική όψη έχουν ανοιχτεί πόρτες και παράθυρα από τους κατοίκους. Ανάμεσα στην εξωτερική και την εσωτερική σειρά σπιτιών υπήρχε στενός δρόμος που χωρούσε μόνο μικρά κάρα.

Το Έξω Κάστρο έχει δύο πύλες: Την «Κάτω Πόρτα» στα νότια που βλέπει στο γραφικό δρομάκι της Αγοράς και την «Πάνω Πόρτα» στο βορειότερο σημείο της ανατολικής πλευράς. Οι πύλες φέρουν χρονολογίες που αφορούν επισκευή τους μετά από πειρατική επιδρομή του 1638, οπότε το Κάστρο πυρπολήθηκε.

Από το 17ο αιώνα ο οικισμός άρχισε να επεκτείνεται εκτός του Κάστρου αλλά η μεγάλη οικιστική ανάπτυξη σημειώθηκε μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον τουρκικό ζυγό.

Το Μέσα Κάστρο είχε δύο εισόδους από τις οποίες σήμερα διατηρείται μόνο η μία ενώ τα σπίτια έχουν ερειπωθεί.

Τα τελευταία χρόνια οι κάτοικοι δείχνουν ζωηρό ενδιαφέρον για την ανοικοδόμηση των σπιτιών του Κάστρου, σύμφωνα πάντα με τις υποδείξεις της αρμόδιας Εφορίας Αρχιοτήτων.

Ο μεγαλύτερος οικισμός της Κιμώλου είναι το Χωριό (ποτέ μην το πείτε Χώρα, είναι λάθος), που έχει μέγεθος … κωμόπολης και στο οποίο ζουν οι περισσότεροι μόνιμοι κάτοικοι. Χτισμένο στους πρόποδες του Ξαπλοβουνιού, με τα κάτασπρα σπίτια, τις λουλουδιασμένες αυλές και τα στενά φιδογυριστά δρομάκια του με τους ασβεστωμένους “αρμούς”, είναι μια κυκλαδίτικη ζωγραφιά με μια ιδιαίτερη, τοπική νότα. Ο παλαιότερος οικιστικός πυρήνας είναι το Κάστρο, γύρω από το οποίο επεκτάθηκε ο οικισμός ήδη από το τέλος του 17ου αιώνα, αλλά κυρίως μετά την Ελληνική Επανάσταση. Έτσι όσο πιο κοντά στο Κάστρο βρίσκεται ένα σπίτι, τόσο παλιότερο είναι, κατά κανόνα. Στο Χωριό της Κιμώλου, δε θα βρείτε μια μεγάλη κεντρική πλατεία, αλλά μερικές μικρές όπως της Θεοσκέπαστης, του Κάμπου (με την παιδική χαρά) ή του Σχολείου (με ωραία θέα). Θα συναντήσετε εκκλησίες σε κάθε σας βήμα. Πολλές απ΄ αυτές είναι του 17ου αιώνα με σημαντικές εικόνες, έργα κυρίως του Εμμανουήλ ιερέως Σκορδίλη, Κρητικού αγιογράφου και του Δευτερεύοντος Σίφνου. Έχουν αξιόλογα ξυλόγλυπτα ή ζωγραφιστά τέμπλα και ενδιαφέρουσα, απέριττη, κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική. Στο Χωριό θα βρείτε αρκετά συγκροτήματα ενοικιαζομένων καταλυμάτων, καταστήματα, αγροτικό ιατρείο, φαρμακείο, ΕΛΤΑ, Αστυνομικό Τμήμα, ΑΤΜ. Μικρότεροι οικισμοί, που κατοικούνται κυρίως το καλοκαίρι, είναι η Ψάθη, η Γούπα, του Καρά, ο Άγιος Νικόλας, τα Πράσα, η Αλυκή και η Μπονάτσα. Πρόσφατα, η Πολύαιγος έπαψε να είναι έρημο νησί αφού, μετράει πια δύο κατοίκους!